گیلان ، بهشت ایران

سفر به مرز پایانی جنگل های گیلان در ارتفاعات طالش  با تمامی شیرینی خاطراتش برای یک دانش آموخته ی منابع طبیعی سر شار از درس های است که در هیچ کلاسی نیاموخته است . آنچه من در اولس بلنگای گیلان دیدم چیزی نبود  جز شکوه و زیبایی جنگل که در برگ برگ درختانش نشانه هایی از شکوه و عظمت الهی به چشم  می خورد . ( با پوزش به خاطر مشکلی که پیش آمده بود و سپاس از لطف دوستان عزیز .) 

در این بین نشانه هایی از تخریب جنگل که حاصل هم نشینی سالهای دراز انسان با طبیعت است ، نیز دیده می شود .

راستی آیا می تونید  گونه درختی این عکس رو  حدس بزنید ؟؟؟؟

این درخت یکی از با ارزش ترین درختان جنگل های شمال است اما.......

پاسخ این سئوال رو در پست بعدی براتون می نویسم .

کدام درخت ؟؟؟

راش      لور        بلوط        افرا

پایین شهر       بالای شهر

سخن از عدالت  شعار محوری دولت های پیشین و فعلی در کشور ما بوده است . چنانچه برخی ها علت موفقیت دولت فعلی را در انتخابات ریاست جمهوری استفاده از این شعار و محور قرار دادن آن در سخنرانی ها  می دانند . اما آنچه مرا واداشت تا از عدالت بنویسم و درد دلی با شما خواننده ی عزیز داشته باشم . شرایط نابسامانی است که در جذب دانشجو در دانشگاه تهران شاهد آن هستم . پیشتر ها نیز دوستان من در تشکل های دانشجویی به مسئولین هشدار هایی داده بودند . چندی پیش نیز در پستی با عنوان "  عدم تناسب در ظرفیت پذیرش دانشجو و بازار کار "  از وضیعت نا بسامان جذب دانشجو در رشته های منابع طبیعی نوشته بودم . و ظرفیت هایی که نجومی بالا رفته اند . من از مسئولین امر می پرسم  ۴۵ نفر در رشته کارشناسی صنایع چوب فقط در مقطع روزانه به چه دلیلی جذب شده اند شک ندارم که از این  ۴۵ تن مهندس آینده  ۵ تن به زحمت بتوانند در شغلی آن هم مرتبط با رشته ی خود مشغول بکار شوند . به راستی هزینه های مادی و معنوی ای که صرف این دانشجویان می شود را آیا می توان در ترازوی عدالت سنجید ؟  مسئولین باید پاسخگو باشند ؟ آینده این همه جوان جویای کار همه در گرو تصمیم گیری های شماست .

اما بهانه اصلی این نگارش ! نکته ی جالبی که در افزایش ظرفیت دانشجویان به چشم می خورد  . تعداد دانشجویان دوره های شبانه هست که در مواردی با تعداد دانشجویان روزانه برابری می کند !!! دانشجویانی که فقط و فقط به واسطه ی پرداختن هزینه ای بالغ بر ۶ ملیون تومان موفق به اخذ درجه فوق لیسانس از دانشگاه معتبر ایران می شوند . یادم هست زمانی دوستان من از اینکه نتوانستند در رشته مورد علاقه شانادامه تحصیل دهند آن هم  فقط به خاطر عدم تمکین مالی شکوه می کردند . وحالا...............

کاری به اینکه نحوه ی جذب دانشجو درست است یا غلط ندارم .اما پذیرفته شدن رتبه هایی نظیر ۷۰  و حتی ۱۰۰ به بالا در حالیکه رشته های منابع طبیعی حداکثر رتبه های قبولی سابق تا ۱۲ بوده است مایه تاسف است .  به راستی فرق دانشجوی رتبه اول کنکور با دانشجوی رتبه ۷۰ کنکور در چیست؟ملاک انتخاب چه بوده است . آیا شعار عدالت محوری به این زودی ها فراموش شد ؟ ؟؟  حال این را فرض کنید که این داشجو در دوره ی دکتری هم همین روال را ادامه دهد . آنگاه چه می شود ؟ بله پول علم را هم به تسخیر می کشد اما کسی آیا به فکر قشر کم در آمد در جامعه ی ما هست . آیا رتبه ی به فرض ۱۳ کنکور و کمتر در برخی رشته ها مستحق تحصیل در دانشگاه تهران هستند یا انها که با تکیه بر ثروت خویش به مدرک کارشناسی ارشد خود می نازند . ؟؟؟ شکاف طبقاتی در ایران و مشکلات ناشی از آن آنقدر جای بحث دارد که در این مجال نمی گنجد اما چه کسی باید در این حیطه پاسخگو باشد . یادم هست وقتی که فعالتر از امروز بودم به همت دوستان قدیمی که گله از اختصاص رشته های برتر پزشکی و  فنی به افراد خاص داشتند ( به لحاظ در اختیار داشتن امکانات و شرکت در کلاسهای مختلف )  مدتی در برخی مناطق تهران به تدریس رایگان پرداختم  اما حالا چه ؟؟؟  شکاف های طبقاتی روز به روز بیشتر می شود و پایین شهر از بالای شهر دور تر . من خود هر جا که باشم  جزء پایین شهری ها می دانم . دوستانی که می دانم لیاقت بهترین رشته ها و بهترین در بهترین رشته ها را دارند . عدالت محوری شعار عامه پسندی است که سخن گفتن از آن آسان  عمل  به آن مشکل است .

راستی بعلت مشکلاتی و درگیری هایی که این اواخر داشتم نتوانستم به بحث جنگل گلستان بپردازم اما دوستان من جمله مهندس درویش عزیز  و سایر دوستان در این زمینه فعال بودند که از همه آنها به عنوان یک عضو کوچک جامعه جنگلبانان ایران قدر دانی می نمایم .